Wij zijn de leegte. Wij willen weten hoe ons te vullen. Dit is een tekst uit het gedicht: ‘Troostzoekers’ geschreven door Marieke Lucas Rijneveld en gezongen door Wende Snijders.
Deze zin is heel treffend en beschrijft het eindeloze innerlijke tekort wat mensen kan beheersen. Alsmaar onderweg op zoek naar plek, vrede en vervulling. En juist in deze gulzige tijd zo aan het einde van het jaar in het decor van milieurampen en oorlogen, kan ik de razende ziedende zoektocht van de mensheid zo voelen.
Vandaag zag ik een billboard met kipnuggets en friet met de tekst: Goedkoper dan boodschappen doen, maar 3,75 per persoon. Het vat onze voedingsindustrie samen. Hoe zijn we hier in vredesnaam in terecht gekomen?
En morgen word ik verleid om iets met extreme korting te kopen, terwijl ik het helemaal niet nodig heb. De wereld tolt en tolt en tolt. Alles jaagt en raast. Hoe vind je troost en vervulling? Hoe land je in de leegte zonder radeloos te worden? Hoe leren wij onszelf van binnenuit vullen zonder de wereld of een ander mens geweld aan te doen? Wanneer is het genoeg?
Het contragewicht is vertragen en de weg naar binnen gaan. Je ongemak leren voelen en erbij blijven. Durven leunen in het niet weten. En het net zolang laten razen totdat je het opgeeft en het stil wordt. Dit is het enige antwoord op de versnelling, het te ver vooroverbuigen, het najagen dat wat buiten gepresenteerd wordt als de oplossing voor de innerlijke woekering.
En in het hart van de stilte ontmoet je een dieper gelegen bedding. Hier land je in jezelf en ontdek je een plek waar je zowel vol als leeg bent. En dan volgt er als vanzelf een diepe zucht van verlichting: Hè Hè, wat een toestand! Wat bezielde me in al dat jachten en jagen? Nu ben ik weer thuis en hier is goed. Hier ben ik genoeg!
