Oerbouillon brouwen leert mij over over ‘slow-cooking’. Te durven wachten. Jezelf en de dingen niet te snel voorbij te rennen of té snel over te steken. Alles vraagt om de juiste verbinding en timing. Ik noem dat een proces van pruttelen.
Alle magie in het leven ontstaat door je vrijwillig te begrenzen: doen afwisselen met niet-doen. Kunnen wachten, durven niet te weten, het verduren van dit ongemak, zeker als het erom spant. De overgave aan dit natuurlijke proces van pruttelen, is de sleutel tot een succesformule.
Iedereen die een instrument heeft leren bespelen, gepassioneerd kookt, een onderneming is gestart, zwanger is geweest of van niets iets maakt, herkent dit vast. Werkelijke schoonheid, magie of inspiratie ontstaat in de afwisseling van doen en niet-doen. Van al je energie richten tot een bepaald punt en het vervolgens laten rusten zonder het in de steek te laten.
Al ‘het nieuwe’ gaat door een proces van pruttelen, rijzen en gedijen. Met oerbouillon brouwen gaat het net zo. Het is niet alleen een kwestie van botten in de pan doen, het gaat er ook om getuige te zijn van het proces en te wachten tot het klaar is. Je er zeker niet teveel of te snel mee bemoeien, maar de natuur haar werk laten doen. En wakker zijn als het nieuwe zich aandient en rijp is om natuurlijk te verschijnen.
Ketel+Water+ Botten+Vuur+Tijd
Als ik deze formule natuurlijk zijn werk laat doen ontstaat er iets nieuws: een levenselixer boordevol collageen.
